Podaruj dzieciom święta
Jedno życzenie – Drogi Mikołaju...
W domu Zosi alkohol sprawia, że rodzice są coraz mniej obecni. Nawet wtedy, kiedy są obok. Dlatego Zosia nauczyła się nie prosić, nie czekać i radzić sobie sama. A przecież ma tylko osiem lat. Chciałaby po prostu wiedzieć, że jest ważna i że ktoś naprawdę przy niej będzię w te Święta.
Przed Świętami rysuje sobie świat, którego tak bardzo jej brakuje. Choinkę. Prezenty. Mamę. Tatę. I jedno życzenie. Żeby te Święta były rodzinne.
W Polsce około dwa miliony dzieci dorasta w rodzinach z problemem alkoholowym. Wiele z nich zbyt wcześnie uczy się samotności, lęku i bycia „dzielnym”, choć powinny po prostu móc być dziećmi.
Pomóż nam stworzyć im pierwsze spokojne, bezpieczne i rodzinne Święta.
PODARUJ DZIECIOM ŚWIĘTA
55 zł
118 zł
235 zł
Poznaj historię Jędrka
Jędrek, jak większość naszych podopiecznych, nie jest sierotą, ale rodzice od dawna się nim nie interesują. Od początku bardziej niż opieka nad małym dzieckiem obchodziły ich imprezy towarzyskie i alkohol. Uzależnienie i próba zdobycia pieniędzy na dalsze picie skłoniły ojca do udziału w kilku rozbojach – w ostatnim z nich zginął człowiek. Ojciec Jędrka obecnie odsiaduje wyrok w zakładzie karnym.
Nie wiadomo, gdzie przebywa matka chłopca. Któregoś dnia przywiozła syna na weekend do babci na wieś i już po niego nie wróciła. Zniknęła.
Historia Jędrka
Jędrek, jak większość naszych podopiecznych, nie jest sierotą, ale rodzice od dawna się nim nie interesują. Od początku bardziej niż opieka nad małym dzieckiem obchodziły ich imprezy towarzyskie i alkohol. Uzależnienie i próba zdobycia pieniędzy na dalsze picie skłoniły ojca do udziału w kilku rozbojach – w ostatnim z nich zginął człowiek. Ojciec Jędrka obecnie odsiaduje wyrok w zakładzie karnym.
Nie wiadomo, gdzie przebywa matka chłopca. Któregoś dnia przywiozła syna na weekend do babci na wieś i już po niego nie wróciła. Zniknęła.
Pani Agnieszka – babcia chłopca – początkowo była bardzo przestraszona, martwiła się, jak Jędrek przeżyje to porzucenie i obawiała się, że ona też sobie w tej sytuacji nie poradzi. Synowa jednak nie wracała, a dziecko powinno mieć godne warunki do życia i opiekę. Po jakimś czasie, z pomocą sołtysa, który sprawdził, jak można pomóc rodzinie, pani Agnieszka otrzymała wsparcie z ośrodka pomocy społecznej, a ponieważ została dla chłopca rodziną zastępczą spokrewnioną, przysługiwało jej także 800+.
Pani Agnieszka, jak wiele osób urodzonych krótko po II wojnie światowej, była nauczona ciężkiej pracy i zaradności. Gdy została opiekunką prawną Jędrka, była już na emeryturze, ale musiała żyć bardzo oszczędnie. Dorabiała sobie szyjąc narzuty i poduszki ze ścinków materiałów. Gdy nadarzała się okazja i sąsiadka pytała, czy nie zabrać ich do miasteczka, pani Agnieszka brała wnuka i odwiedzali sklep z używaną odzieżą na wagę. Czasem kupowała coś dla chłopca, który szybko wyrastał z ubrań, ale przede wszystkim przeglądała pojemniki z przecenionymi ubraniami, szukając ciekawych wzorów i kolorów na patchworkowe rękodzieło.
Jędrek chętnie jej towarzyszył i z czasem stał się mistrzem w wyszukiwaniu nietypowych tkanin. Gdy znalazł skórzasty zielony materiał, babcia uszyła z niego dinozaura, który towarzyszył chłopcu przez następne lata i stał się ukochaną maskotką, mimo że z czasem stawał się coraz bardziej płaski i sfatygowany.
Jędrek spędził z babcią prawie trzy lata. W tym czasie z małego pulchnego dziecka stał się szczuplutkim poważnym chłopcem, który wkrótce miał iść do szkoły. Wtedy zachorowała pani Agnieszka. Od dłuższego czasu miała problemy ze zdrowiem, ale zawsze były ważniejsze rzeczy, którymi trzeba się zająć. Kiedy wreszcie poszła się przebadać, okazało się, że ma IV stadium nowotworu z przerzutami.
Obecnie można skutecznie spowalniać chorobę w tym stadium, ale pani Agnieszka wiedziała, że wiek robi swoje. Miała coraz mniej sił i czuła, że nawet przy skutecznej terapii nowotworu, kobieta zbliżająca się do osiemdziesiątki nie będzie najlepszą opiekunką chłopca, który dopiero zaczyna szkołę podstawową. Pękało jej serce, ale wiedziała, że musi znaleźć wnukowi innych opiekunów i, co chyba równie trudne, musi mu to dobrze wyjaśnić.
Tylko jak wytłumaczyć małemu chłopcu, który już tyle przeszedł, że musi się rozstać z jedyną bliską osobą, która mu została? Pani Agnieszka upiekła drożdżowe bułeczki z wiśniami i kruszonką, przygotowała kakao, wzięła głęboki oddech i zawołała Jędrka na rozmowę.
To była trudna chwila i bardzo smutny wieczór. Tulony w kruchych ramionach babci chłopiec w końcu przestał protestować i płakać, że on się nie zgadza na „głupiego raka”, a już na pewno nie zgadza się na rozstanie.
Pani Agnieszka obiecała, że chłopiec zostanie u niej tak długo, jak się da, ale dla ich bezpieczeństwa, musi znaleźć kogoś, kto z czasem zaopiekuje się chłopcem.
Ostatnie miesiące spędzali na rozmowach i wspomnieniach, chcąc się nacieszyć sobą na zapas. Pani Agnieszka przyrządzała ulubione potrawy wnuka, czytała mu wieczorami dłużej niż zwykle, a nawet zabrała chłopca do fotografa w miasteczku, gdzie zrobili sobie wspólne zdjęcie i dwie odbitki – po jednej dla każdego z nich na pamiątkę.
Babcia zaproponowała Jędrkowi, że uszyje mu coś, co będzie mu się z nią kojarzyło, gdy się rozstaną i co choć trochę utuli tęsknotę chłopca. Myślała o kocyku ze starych dziecięcych ubranek albo poduszce, na której można zasypiać, ale Jędrek miał inny pomysł.
Pani Agnieszka, nauczona szacunku do rzeczy, także do ubrań, będąc w domu lub w ogrodzie zawsze miała na sobie charakterystyczny niebieskawy fartuch w kwiaty, by chronić ubrania. Okazało się, że chłopcu ten materiał najbardziej kojarzy się z babcią.
Jędrek zażyczył sobie, by z fragmentu fartucha babci uszyć taki sam, zapinany na przezroczyste guziki, fartuch dla ulubionego dinozaura. Słysząc ten pomysł babcia popłakała się ze śmiechu. Spełniła jednak prośbę i dwa następne wieczory szyła i razem z wnukiem robiła przymiarki, upodabniając podniszczonego dinozaura do babci.
W tym samym czasie Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie, a także sąsiedzi i znajomi starali się znaleźć rodzinę zastępczą dla Jędrka. Nie jest jednak łatwo znaleźć nowych opiekunów dla dziecka, gdy w Polsce prawie 2000 dzieci czeka na miejsce w rodzinie zastępczej.
Gdy pani Agnieszka była już coraz słabsza i rozważała przeniesienie się do hospicjum, przyszła wiadomość, że Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce obejmie chłopca opieką, zapewni mu dom, Rodzica SOS i możliwie najlepsze warunki do rozwoju.
Pani Agnieszka poczuła, że może odetchnąć z ulgą. Jędrek będzie miał dobrą opiekę, zacznie nowe życie, a ona skupi się na próbie opanowania choroby.
Tak wyglądało życie Jędrka, nim trafił do Wioski SOS – chudziutki, z dużą torbą i dinozaurem w babcinym fartuszku.
Nasi podopieczni, mimo młodego wieku, mają za sobą mnóstwo trudnych doświadczeń. Jędrek przeżył przynajmniej kilka szczęśliwych lat z babcią. Zdążył poznać smak domowego barszczu i wspólne ubieranie choinki. Najtrudniej mają pozostawione same sobie dzieci. Takie jak Jędrek przed zamieszkaniem u pani Agnieszki. Wciąż zbyt wiele z nich spędzi ten czas bez bliskich lub opiekując się młodszym rodzeństwem, w domach pełnych przemocy i uzależnień, winiąc się za zły humor mamy i krzyki taty. Nie będzie choinki, ciasta ani prezentów. Nikt nie pomyśli o potrzebach dzieci, nie zadba, nie przytuli.
Dzięki Państwa pomocy dzieci z trudną przeszłością otrzymują konieczną pomoc, dobre bezpieczne warunki do rozwoju i spokój. Czasem ich pierwsze prawdziwe święta to te, spędzone w Wiosce SOS.
Wesprzyj Jędrka
Anna Dereszowska przypomina, że nieważne, kto przynosi prezenty – Święty Mikołaj, Aniołek czy Gwiazdka – najważniejsze jest to, by nikt w święta nie czuł się samotny. Dla wielu dzieci to czas, w którym najbardziej brakuje bliskości i ciepła. Dołącz do Ani, wesprzyj SOS Wioski Dziecięce i spraw, by te święta były pełne miłości. Podaruj dzieciom to, czego najbardziej potrzebują – poczucie, że ktoś o nich pamięta.
Numer konta (Pekao SA):
07 1240 6247 1111 0000 4975 0683
z dopiskiem Wsparcie dla dzieci
Dzieci w kryzysie
Choinka, pełen stół, samotność, strach, brzęk butelek – z czym polskim dzieciom kojarzą się święta?
W grudniu często wraca do nas obraz dawnych świąt, zapach potraw wigilijnych przyrządzanych przez mamę lub babcię, wspomnienie... czytaj więcej >>
Dzieci w pieczy zastępczej – jak wspierane są po traumie i trudnych doświadczeniach.
Dzieci i młodzież, które decyzją sądu trafiają do pieczy zastępczej, mają często za sobą wiele trudnych doświadczeń. To... czytaj więcej >>
Kiedy dziecko traci bliskiego – jak skutecznie wspierać je w żałobie?
Strata bliskiej osoby to jedno z najtrudniejszych doświadczeń, z jakimi może zmierzyć się człowiek. Holmes i Rahe wymieniają... czytaj więcej >>Jak pomagamy?
2451
tylu beneficjentom (dorosłym i dzieciom) pomogło SOS w 2025 roku w Polsce.
21
świetlic i punktów konsultacyjnych, w których umacniamy rodziny, które przechodzą kryzysy.
7334
tyle konsultacji i zajęć merytorycznych z dziećmi odbyło się w Centrum Specjalistycznym SOS w Laskach i Krakowie.
1277
tylu dzieciom i młodzieży pomagamy codziennie w Polsce.
Pytania i odpowiedzi
Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce Pomagamy dzieciom już od 42 lat od ponad czterech dekad wspieramy dzieci, które potrzebują bezpiecznego domu, miłości i szansy na lepszą przyszłość. Działamy tam, gdzie dzieci nas najbardziej potrzebują.
Pomagamy ponad 1800 dzieciom Prowadzimy 4 SOS Wioski Dziecięce, Domy Młodzieży i świetlice SOS w ramach Programu Umacniania Rodziny. Tworzymy także Centra Specjalistyczne SOS, w których oferujemy pomoc psychologiczną i społeczną.
Twoja darowizna trafia na potrzeby dzieci, w tym na opiekę, edukację, leczenie oraz rozwój ich pasji i talentów. Każde wsparcie jest bezpośrednio skierowane na poprawę jakości życia podopiecznych.
Obszary naszej pracy:
- Tworzymy rodziny – opieka zastępcza w formie rodzinnej
- Opiekujemy się młodzieżą
- Opieka interwencyjna
- Programy „SOS rodzinie”
Tak, osoby z zagranicy mogą wesprzeć SOS Wioski Dziecięce, przekazując darowizny online. Organizacja akceptuje płatności międzynarodowe, co umożliwia pomoc dzieciom z dowolnego miejsca na świecie.
Każdą darowiznę przekazaną na rzecz Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce w Polsce można odliczyć od podatku. Należy posiadać dowód wpłaty darowizny (wyciąg z rachunku bankowego).
Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce w Polsce posiada status OPP (Organizacja Pożytku Publicznego), w związku z czym można przekazać 1,5% podatku na jego rzecz. W tym celu w odpowiedniej rubryce na zeznaniu podatkowym należy podać numer KRS Stowarzyszenia (0000 056 901). Przekazanie 1,5% nie jest dodatkowym kosztem.
Wspieramy rodziny zagrożone rozpadem, dotknięte bezrobociem, niezaradnością, zmagające się z przemocą. W świetlicach wsparcia dziennego pomagamy dzieciom pokonać trudności szkolne i rozwijać zainteresowania. Organizujemy dodatkowe zajęcia i atrakcyjny wypoczynek. Rodziny objęte są wsparciem pracowników socjalnych.
Prowadzimy Rodzinne Domy Czasowego Pobytu przeznaczone dla dzieci, które w trybie interwencyjnym musiały opuścić środowisko rodzinne i oczekują decyzji sądu o ich dalszym losie.
SOS Wioski Dziecięce to organizacja charytatywna non-profit, której misją jest pomoc dzieciom i rodzinom w potrzebie, zarówno w Polsce, jak i na świecie.
Możesz podarować dzieciom wyjątkowy świąteczny prezent, przekazując darowiznę na SOS Wioski Dziecięce. Dzięki temu dzieci doświadczą radości i świątecznego ciepła.
Możesz zorganizować zbiórkę na rzecz SOS Wiosek Dziecięcych, korzystając z platformy www.siepomaga.pl/wioskisos
Kto może założyć skarbonkę? Każdy z nas! 
Jak założyć skarbonkę?
Wejdź na www.siepomaga.pl/wioskisos
Kliknij „Załóż skarbonkę”
Wypełnij krótki formularz i utwórz skarbonkę!Czy skarbonka jest bezpieczna? 
TAK!
Dzięki temu, że zakładacie skarbonkę na Siepomaga.pl macie gwarancję bezpieczeństwa i ochrony danych oraz pewność, że wpłacone środki zostaną przekazane organizacji, na którą zbieracie pieniądze. 
